안녕~
Όσοι με ακολουθείτε καιρό μάλλον θα αναρωτηθήκατε:
«Πού χάθηκε αυτή;»
Η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίοι μήνες ήταν λίγο… χαοτικοί. Μεταπτυχιακό, εξεταστική, ένα μεγάλο προσωπικό project που ήθελα πολύ να ολοκληρώσω και φυσικά η καθημερινότητα με ένα μικρό παιδί. Μέσα σε όλα αυτά όμως έγινε και κάτι καινούριο στη ζωή μας.
Η μικρή ξεκίνησε βρεφονηπιακό στην Κορέα.
Και επειδή πήρα πάρα πολλά μηνύματα που με ρωτούσαν πώς είναι, πώς γίνεται η προσαρμογή και γενικά πώς λειτουργούν τα daycare εδώ, σκέφτηκα ότι το καλύτερο είναι να σας τα γράψω όλα σε ένα άρθρο.
Αλλά πριν πάμε στον βρεφονηπιακό… ας σας πω πρώτα πού εξαφανίστηκα όλο αυτό το διάστημα.
Καταρχάς βρέθηκα για κάποιο διάστημα στην Ελλάδα και ταυτόχρονα είχα και εξεταστική στο μεταπτυχιακό. Παράλληλα ετοίμαζα και κάτι που ήθελα πολύ να πετύχω μέσα στο 2026: μια επιστημονική μελέτη για δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό. Αυτή τη στιγμή η μελέτη βρίσκεται στο στάδιο αξιολόγησης, οπότε… fingers crossed!
Τι έκανα
Μέσα σε όλα αυτά υπήρξε και ένα μικρό… δράμα με τη δουλειά. Βάσει νόμου δικαιούμαι μειωμένο ωράριο, όμως η διεύθυνση δεν ήθελε να το δεχτεί. Από την άλλη όμως δεν μπορούσαν να με απολύσουν, γιατί είχαν λάβει περίπου δέκα χιλιάδες ευρώ επιδότηση όσο έλειπα και αν με απέλυαν θα έπρεπε να τα επιστρέψουν. Έτσι η κατάσταση κατέληξε να είναι λίγο περίεργη, με αρκετή πίεση προς το να παραιτηθώ.
Τελικά αποφάσισα να μην συνεχίσω, γιατί το περιβάλλον είχε γίνει αρκετά τοξικό. Ειλικρινά προτιμώ να αφιερώσω λίγο χρόνο στην οικογένεια, να κάνω και μερικά ταξίδια που έχουμε προγραμματίσει και μετά το καλοκαίρι να ψάξω κάτι καινούριο. Όπως σας έχω πει και παλιότερα, στην Κορέα οι δάσκαλοι αγγλικών έχουμε περίπου δέκα μέρες άδεια τον χρόνο — και αυτές ούτε συνεχόμενες ούτε όποτε θέλουμε. Οπότε είπα να εκμεταλλευτώ λίγο αυτή την περίοδο.
Αλλά το μεγαλύτερο νέο των τελευταίων εβδομάδων είναι άλλο.
Η μικρή ξεκίνησε βρεφονηπιακό
Και φυσικά πήρα πάρα πολλά μηνύματα που με ρωτούσαν πώς πάει, οπότε είπα να σας τα γράψω όλα εδώ.
Ο βρεφονηπιακός που την πήγα είναι δημοτικός και πολλοί με ρώτησαν γιατί αποφάσισα να την γράψω τόσο νωρίς. Η αλήθεια είναι ότι όταν μπήκε στη λίστα αναμονής υπολόγιζα ότι θα δουλεύω, οπότε το είχα ήδη κανονίσει. Υπάρχει όμως και ένας ακόμη λόγος: στην Κορέα αυτό είναι λίγο πολύ το standard.
Για να κοινωνικοποιηθούν τα παιδιά, ο βρεφονηπιακός είναι ο βασικός τρόπος. Μακάρι να ήταν όπως στην Ελλάδα, όπου οι μαμάδες βγαίνουν για καφέ στην πλατεία και τα παιδάκια παίζουν μαζί. Εδώ όμως δεν υπάρχουν πλατείες και γενικά δεν υπάρχει αυτό το concept της τυχαίας κοινωνικοποίησης των γονιών και των παιδιών. Οπότε… daycare it is.
Ο βρεφονηπιακός
Η τάξη της έχει δεκαπέντε παιδάκια συνολικά και μέσα υπάρχουν τρεις δασκάλες, ενώ συνήθως υπάρχουν και μία με δύο βοηθοί. Κάθε δασκάλα είναι υπεύθυνη περίπου για πέντε παιδιά, οπότε η αναλογία είναι αρκετά καλή και φαίνεται ότι τα προσέχουν πολύ.
Μπαίνοντας στην τάξη το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι ράφια με φωτογραφίες και ονόματα των παιδιών. Εκεί αφήνουμε τις τσάντες τους, οπότε κάθε παιδάκι έχει το δικό του μικρό σημείο στην τάξη.
Έχουν επίσης ένα σύστημα με tag και μέσω μιας εφαρμογής μπορούμε να δούμε ακριβώς πότε μπήκε και πότε βγήκε το παιδί από τον χώρο του βρεφονηπιακού.
Στην ίδια εφαρμογή γράφουν καθημερινά μικρά σχόλια για το πώς ήταν το παιδί, τι δραστηριότητες έκανε και πώς έφαγε. Ανεβάζουν ακόμη και φωτογραφίες από το μενού της ημέρας, οπότε ξέρεις τι έφαγε το παιδί εκείνη την ημέρα.
Η προσαρμογή
Η διαδικασία προσαρμογής γίνεται αρκετά σταδιακά. Την πρώτη εβδομάδα τα παιδάκια πηγαίνουν μόνο για μία ώρα και οι μαμάδες μένουμε εκεί μαζί τους. Καθόμαστε στον χώρο, τα βλέπουμε να παίζουν και παίζουμε κι εμείς μαζί τους για να νιώσουν πιο άνετα. Τη δεύτερη εβδομάδα τα παιδάκια μένουν δύο ώρες, αλλά οι μαμάδες πρέπει να φύγουμε για μισή ώρα και να επιστρέψουμε μετά. Ευτυχώς υπάρχει καφετέρια ακριβώς δίπλα, οπότε καταλήγουμε όλες εκεί και περιμένουμε. Την τρίτη εβδομάδα τα παιδάκια μένουν μέχρι και για τον ύπνο τους και μετά πάμε να τα πάρουμε.
Προς το παρόν η μικρή φεύγει από μένα και παίζει με τα παιχνίδια της τάξης, αλλά δεν θέλει να με βλέπει να απομακρύνομαι. Αν δει κάποια άλλη μαμά να φεύγει είναι σε φάση «ωπ… πού είναι η δικιά μου;» και αρχίζει να με ψάχνει.
About the Kids
Η Χανουλ είναι επίσης η πιο μικρούλα στην τάξη της. Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 2024, οπότε έχει αρκετούς μήνες διαφορά από κάποια άλλα παιδάκια. Στο σπίτι ακούει τρεις γλώσσες και παρόλο που καταλαβαίνει ό,τι της λέμε, προς το παρόν λέει κυρίως λέξεις και όχι προτάσεις.
Βέβαια έχει ήδη δείξει τον χαρακτήρα της. Ξέρει πολύ καλά πώς να χαιρετάει… αλλά θα το κάνει μόνο αν θέλει. Αν δεν θέλει, δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνει. Τέλος.
Κάποια παιδάκια πάνε να της πιάσουν το χέρι και αυτή είναι σε φάση «μη με πιάνετε εεεε». Φυσικά μιλάμε για παιδάκια που είναι όλα σε φάση προσαρμογής και τα περισσότερα είναι και πρώτα παιδιά, οπότε το να μοιράζονται πράγματα δεν είναι ακριβώς το δυνατό τους σημείο ακόμη.
Υπάρχει ένα κοριτσάκι, η Τσεριν, που φαίνεται αρκετά μεγαλύτερη — έχουν πάνω από έξι μήνες διαφορά — και κάθε φορά που βλέπει τη Χανουλ να την πλησιάζει βλέπεις έναν μικρό πανικό στο βλέμμα της. Από την άλλη όμως, αν κάποιο παιδάκι κλαίει, η μικρή πάει και το χαϊδεύει στο κεφαλάκι του και γενικά δεν ζηλεύει καθόλου αν έχω άλλο παιδάκι αγκαλιά επειδή κλαίει.
Τα πάει αρκετά καλά με ένα αγοράκι, τον Ρογον — ναι, κι εμένα μου θυμίζει το όνομα του ηθοποιού — και με ένα κοριτσάκι, τη Σόλα. Και ναι, όταν το έγραψα στα ελληνικά κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα.
Κάτι Διαφορετικό
Κάτι που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον είναι ότι μας έδωσαν ένα μικρό βιβλιαράκι με όλο το πρόγραμμα της χρονιάς. Μέσα γράφει τι δραστηριότητες θα κάνουν κάθε μήνα και περίπου τι θα δουλεύουν κάθε εβδομάδα. Για παράδειγμα, τον Ιούνιο θα πάνε εκδρομή σε φάρμα για να μαζέψουν μύρτιλα. Σε κάποιες από αυτές τις δραστηριότητες μπορούν να συμμετέχουν και οι γονείς αν έχουν χρόνο.
Υπάρχει όμως ένα event που πραγματικά ανυπομονώ να δω.
Τον Οκτώβριο έχουν Sports Day.
Αλλά όχι για τα παιδιά.
Για τους γονείς.
Οι γονείς πρέπει να συμμετέχουν σε αγώνες τύπου σχολικών δραστηριοτήτων — τρέξιμο και διάφορα παιχνίδια. Νομίζω θα έχει πάρα πολύ γέλιο. Το μόνο που ελπίζω είναι να μην βάλουν εκείνο το παιχνίδι που έχω δει σε βίντεο όπου οι άντρες κουβαλάνε τις γυναίκες τους και τρέχουν. Γιατί εκεί καήκαμε. Δεν βλέπω τον άντρα μου να μπορεί να με κουβαλήσει. Αυτή τη στιγμή έχουμε ελάχιστη διαφορά κιλών.
Ε μα κι αυτός… μπίτι** κιλά δεν παίρνει, που θα έλεγε και η γιαγιά μου.
**μπιτι= καθόλου
So….
Αυτά λοιπόν από εμάς προς το παρόν. Αν έχετε απορίες για τον βρεφονηπιακό, για τη ζωή στην Κορέα ή για οτιδήποτε άλλο, γράψτε μου στα σχόλια.
Και φυσικά… μην ξεχάσετε like και subscribe.
the mean brunette 