Η ιππασία δεν είναι hobby.
Δεν είναι luxury.
Δεν είναι το «καπρίτσιο» ενός ανθρώπου που έχει πολύ χρόνο και λίγες έννοιες.
Για μένα, είναι ανάσα, πάθος, σταθερότητα και θεραπεία.
Είναι το μόνο πράγμα που συνδέει ποια ήμουν πριν και ποια είμαι τώρα.
Κι όμως — τολμάς να μιλήσεις για ιππασία όταν είσαι μάνα; Θα σε “σφάξουν” στο δρόμο.
Τα σχόλια: “Με το παιδί τι θα κάνεις; Το άλογο είναι πιο σημαντικό;”
Πριν καν γεννηθεί το παιδί μου, είχα λάβει τόσα μηνύματα του τύπου:
“Να δω τώρα ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας, το παιδί ή το άλογο…”
“Πώς θα τα κάνεις όλα αυτά με μωρό;”
“Το άλογο τώρα μόνο θα το ονειρεύεσαι.”
Μήπως απλά δεν αντέχετε να βλέπετε μια γυναίκα που συνεχίζει να είναι και άνθρωπος;
Και το χειρότερο; Όλα σχόλια ήρθαν από άλλες γυναίκες. Από Ελληνίδες.
Γυναίκες που θα έπρεπε να ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να μην εξαφανίζεσαι πίσω από τη λέξη “μάνα”.
Η αλήθεια για την ιππασία: όχι, δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Η ιππασία που κάνω είναι αγγλικού τύπου (English discipline).
Πρόκειται για αθλητική δραστηριότητα, με τεράστια απαιτητική φυσική και ψυχική συγκέντρωση.
Το άλογο δεν είναι “παιχνίδι” ή “αντικείμενο”. Είναι συνεργάτης.
Με έχουν κατηγορήσει ότι:
“Κακομεταχειρίζομαι το άλογο”
“Προσπαθώ να δείξω πλούτο”
Πραγματικά δεν ξέρω τι είδους ταινίες βλέπετε ή σε ποια σειρά βασίζεστε.
Το «με καλή πρόθεση το είπα»
Αντί να ακούω “μπράβο σου που συνεχίζεις” ή “το χρειάζεσαι για σένα”, ακούω:
“Ξέχνα το τώρα.”
“Τι σε νοιάζει το σώμα σου έχεις καιρό;”
“Εντάξει, είναι όλες 50 κιλά εκεί που μένεις για αυτό και θες να χάσεις.”
“Και το παιδί που το αφήνεις;” (το παιδί δεν έχει μπαμπά το έκανα μόνη μου μάλλον)
Και όταν απαντήσεις; Σε κάνουν να νιώθεις υπερβολική:
“Δεν το είπα με κακία…”
“Με χιούμορ το είπα…”
Όχι.
Δεν είναι χιούμορ όταν μειώνεις κάτι που αγαπώ.
Δεν είναι “καλή πρόθεση” όταν λες κάτι για να με μειώσεις.
Ας το πούμε όπως είναι: είναι τοξικότητα.
Μα γιατί έρχεται πάντα από Ελληνίδες;
Αυτό είναι κάτι που με βασανίζει.
Γιατί αυτή η τοξικότητα έρχεται σχεδόν πάντα από Ελληνίδες γυναίκες;
Γιατί τις ενοχλεί τόσο όταν μια μαμά κάνει κάτι και για τον εαυτό της;
Δεν ξέρω αν είναι κοινωνικό κατάλοιπο, αν έχει να κάνει με ενοχές ή αν απλώς έχουμε μάθει να μετράμε την αξία μας με το πόσο εξαντλημένες είμαστε. Αλλά:
Όταν μια γυναίκα είναι καλά, όταν δεν έχει “χαθεί”,
αντί να μας εμπνέει, κάποιες τη χτυπάνε.
Και το χειρότερο;
Όχι μόνο δεν σε στηρίζουν — θέλουν να σε τραβήξουν στο δικό τους χάος.
Λες και η ευτυχία σου τις απειλεί.
Από την άλλη — οι Κορεάτισσες
Εδώ στην Κορέα, καμία γυναίκα δεν με ρώτησε “πού αφήνεις το παιδί για να πας γυμναστήριο”.
Καμία δεν είπε “καλά, καιρό για άλογο βρήκες;”
Ίσα ίσα, μεταξύ τους οι γυναίκες:
– Στηρίζουν η μία την άλλη
– Καμαρώνουν για τα χόμπι τους
– Ξέρουν ότι δεν πρέπει να χαθείς όταν γίνεις μαμά
Δεν λέω ότι όλα είναι τέλεια εδώ. Αλλά σε αυτό, με έχουν στηρίξει πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα.
Και με στεναχωρεί που αυτή η ζεστασιά δεν την πήρα από τις δικές μου γυναίκες — αλλά από μια κουλτούρα τόσο μακριά.
Και τέλος…
Δεν έχω ανάγκη να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.
Δεν καβαλάω άλογο για να τραβήξω προσοχή.
Δεν γυμνάζομαι για να χωρέσω σε κάποιο κουτάκι.
Το κάνω γιατί είμαι γυναίκα, μάνα και αθλήτρια.
Και γιατί το παιδί μου αξίζει να έχει μια μητέρα που ζει — όχι απλά “υπάρχει”.
💌 Αν είσαι μαμά και:
σε κρίνουν για τα χόμπι σου,
σου λένε να “ξεχάσεις” όσα αγαπάς,
σε κάνουν να νιώθεις ότι είσαι εγωίστρια αν ζεις και για σένα…
Μείνε. Πάλεψε. Συνέχισε.
Και μην απολογείσαι ποτέ για το ότι αγαπάς και τον εαυτό σου.
the mean brunette 