(Και όχι, δεν είναι ότι δεν μ’ αρέσει το φαγητό τους!)
Ας το πούμε από την αρχή: μου αρέσει το κορεάτικο φαγητό. Πολύ.
Απλώς… δεν είναι συμβατό με δίαιτα. Ούτε με ειδική διατροφή. Ούτε με lifestyle τύπου keto, vegan, gluten free ή έστω “θέλω κάτι ελαφρύ βρε παιδί μου”.
Δεν υπάρχει το “πας έξω και βρίσκεις κάτι”
Στην Ελλάδα ή σε πολλές δυτικές χώρες, έχεις πάντα επιλογές:
– “Εγώ θα πάρω σαλάτα”
– “Μήπως έχεις κάτι χωρίς γλουτένη;”
– “Θα φάω ένα αυγό με αβοκάντο και τελείωσα”
Εδώ… δεν υπάρχει αυτό.
Τα περισσότερα εστιατόρια στην Κορέα έχουν πολύ περιορισμένο μενού.
Αν είναι μαγαζί με noodles, έχει noodles.
Αν είναι BBQ, έχει κρέας, ρύζι και banchan.
Δεν υπάρχει “θα πάρω κάτι άλλο από το κατάλογο” — γιατί δεν υπάρχει “άλλο”.
Οι vegan, keto ή αλλεργικοί δεν την έχουν εύκολα
Εάν είσαι vegan ή κάνεις keto, και θες να βγεις έξω με παρέα, ετοιμάσου:
– είτε να φας μόνο side dishes (και να προσέχεις αν έχουν ζωμούς)
– είτε να προσποιηθείς ότι δεν πεινάς
– είτε να φέρεις ταπεράκι (δεν το λέω ειρωνικά, το έχω σκεφτεί σοβαρά)
Ακόμα και σαλάτες υπάρχουν ελάχιστες σε εστιατόρια — και σχεδόν ποτέ ως κύριο πιάτο.
Και οι dressing είναι συνήθως γλυκές οπότε… bye keto.
Το φαγητό έξω είναι “πακέτο” — όχι επιλογή
Το concept του “διαλέγω τι θα φάω” είναι πολύ διαφορετικό εδώ.
Το φαγητό έξω είναι εμπειρία, είναι set, είναι κοινωνικό συμβόλαιο.
Δεν πας για να διαλέξεις. Πας για να μοιραστείς.
Και αυτό είναι όμορφο. Ειλικρινά.
Απλά, αν κάνεις διατροφή, πρέπει να έχεις στο μυαλό σου ότι…
μάλλον δεν θα βρεις κάτι που να ταιριάζει.
Και τελικά τι κάνεις;
Αν με ρωτάς, μαγειρεύεις σπίτι.
Ή τρως πριν βγεις. Ή έχεις τα δικά σου “συγκεκριμένα” εστιατόρια που ξέρεις ότι κάτι παίζει (όχι εύκολο).
Δεν είναι ότι παραπονιέμαι — είναι απλώς πολύ διαφορετικό.
Οπότε την επόμενη φορά που κάποιος σου πει “έλα μωρέ, βγες έξω και θα βρεις κάτι να φας”,
αν μένεις στην Κορέα…
η απάντηση είναι: “Χαχα, όχι.”
💌 Αν ζεις κι εσύ σε μια χώρα που σε κάνει να έχεις τα apps διατροφής δίπλα στο Google Translate,
κάνε subscribe στο newsletter μου
the mean brunette 