Netflix, Caprice και Συσπάσεις: Γέννα στην Κορέα

Την Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου, στις 39+4 εβδομάδες εγκυμοσύνης, επισκέφθηκα τον γιατρό μου εδώ στην Κορέα. Δεν είχα κανένα σημάδι τοκετού, οπότε αποφασίσαμε να προγραμματίσουμε πρόκληση τοκετού για τις 2 Ιανουαρίου. “Τέλεια,” σκέφτηκα. “Έχω χρόνο να κάνω μανικιούρ το Σάββατο και να προετοιμαστώ ψυχολογικά.

Το ίδιο βράδυ, χαλαροί στον καναπέ, βλέπαμε με τον άντρα μου τη 2η σεζόν του Squid Game. Και τότε ξεκίνησαν οι συσπάσεις. Σκέφτηκα πως αποκλείεται να γεννάω θα είναι false alarm. Συνέχισα να βλέπω τη σειρά, να τρώω Caprice και να χρονομετρώ τις συσπάσεις καλού κακού. Στο νοσοκομείο μας είχαν πει ότι πρέπει να πάμε αν σπάσουν τα νερά ή αν οι συσπάσεις είναι κάτω από 10 λεπτά. Όμως, οι δικές μου ήταν κάθε 25 λεπτά. Οπότε… Netflix και ηρεμία!

Μετά από δύο πολύ δυνατές συσπάσεις σκέφτηκα οτι το πράγμα ίσως να σοβαρεύει…Σκέφτηκα και μάλιστα ότι είμαι και λίγο γρουσούζα και οτι να δεις που η μπέμπα θα βγεί τώρα που εγώ κανόνισα ραντεβού για νύχια αύριο! Έφτασαν τα 10 λεπτά διαφοράς. Ξεκινήσαμε να ετοιμαζόμαστε για το νοσοκομείο, αλλά ξαφνικά οι συσπάσεις άρχισαν πάλι να απομακρύνονται—15 λεπτά, μετά 17 λεπτά. “Μάλλον δεν είναι ώρα ακόμα,” είπαμε και αποφασίσαμε να κοιμηθούμε. Αστείο, έτσι; Γιατί μόλις ξάπλωσα, ο πόνος έγινε αφόρητος!

Ξανά χρονομέτρηση… αυτή τη φορά φτάσαμε στα 6:30 λεπτά ανα σύσπαση! Στις 3 π.μ., πήραμε τον δρόμο για το νοσοκομείο. Εν τω μεταξύ, η μαμά μου στο τηλέφωνο ήθελε να την ενημερώνω για το κάθε τι  και έκανε σενάρια για ταινία δράματος.

Φτάσαμε στο νοσοκομείο και εκεί με έβαλαν αμέσως μέσα στο δωμάτιο τοκετού. Ξαπλώνω, μου βάζουν ορό και αισθητήρες για να παρακολουθούν το μωρό. “Είσαι ήδη 5 εκατοστά διαστολή!” μου λένε. Πανικός! Δεν το περίμενα έτσι! Ο πόνος γινόταν όλο και πιο έντονος και ζήτησα παυσίπονα. Όμως, λόγω των ζωτικών ενδείξεων του μωρού, δεν μπορούσαν να μου δώσουν τίποτα εκείνη τη στιγμή.

Και τότε ξεκίνησε η εξάσκηση για σπρώξιμο… Τι ήταν αυτό; Βασανιστήριο! Ένιωθα τόσο εξαντλημένη που κοιμόμουν ανάμεσα στις συσπάσεις και τα σπρωξίματα! Όταν τελικά έσπασαν τα νερά μου, τα πράγματα σοβάρεψαν. Ζήτησα επισκληρίδιο αλλά δεν μπορούσαν να μου τη δώσουν—δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ακριβώς. Ήταν επειδή δεν έσπρωχνα αρκετά δυνατά; Ή επειδή δεν υπήρχε διαθέσιμος αναισθησιολόγος; Μήπως ότι είχε βγει το κεφάλι της μπέμπας ήδη; Ή μήπως όλα μαζί; Ποιος ξέρει!

Έτσι κατέληξα να γεννήσω φυσικά μόνο με τον ορό (πιστευω)! Ο πόνος ήταν τόσο έντονος που είχα flashbacks από τις ιστορίες της μαμάς μου για τις δικές της γέννες και έκλαιγα από φόβο ότι θα περάσω κι εγώ τα ίδια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η μαμά μου στο τηλέφωνο είχε αρχίσει θεωρίες συνωμοσίας: “Μήπως το σχεδίασες όλο αυτό και δεν μου το είπες;” Μάνα δεν είμαι βιτσιόζα να θελω να πονάω 🤌🤌

Το σπρώξιμο ήταν η πιο δύσκολη φάση για μένα—τόση πίεση! Μάλιστα σήμερα που με είδα στον καθρέφτη έχει σπάσει ένα αγγείο στο μάτι και έχω βγάλει και μώβ στίγματα στο πρόσωπο γύρω απο τα μάτια, προφανώς αγγεία. Όταν τελικά το μωρό άρχισε να βγαίνει, ένιωσα μια περίεργη ανακούφιση αλλά και μια πολύ παράξενη αίσθηση που με έκανε να σκεφτώ: “Δεν υπάρχει περίπτωση να μείνω έτσι! Πρέπει να σπρώξω όσο μπορώ για να τελειώσει!”

Ο άντρας μου ήταν μαζί μου σχεδόν σε όλη τη διαδικασία, αν και οι νοσοκόμες του ζητούσαν περιστασιακά να βγει έξω. Την ώρα που έβγαινε η μικρή του ζήτησαν να περιμένει έξω μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ξανά μπήκε μέσα μόλις το μωρό είχε βγει εντελώς.

Όταν τελείωσε όλο αυτό, ήμουν εξαντλημένη αλλά ανακουφισμένη: η κόρη μας ήταν υγιής και ζύγιζε 3.320 κιλά! Ο άντρας μου την ακολούθησε ενώ εγώ έκανα μερικά ράμματα (ευτυχώς πολύ λίγα). Τα πόδια μου έτρεμαν από σοκ αλλά κατάφερα μετά από λίγες ώρες να σηκωθώ και να περπατήσω μέχρι τον θάλαμο όπου μπορούσα να βλέπω το μωρό μέσα από ένα παράθυρο.

Στην Κορέα τα μωρά μένουν σε ειδικούς θαλάμους και οι μαμάδες μπορούν ανα 3 ώρες να μπαίνουν στον χώρο θηλασμού για να τα δουν από κοντά να τα αγγίξουν και να τα θηλάσουν. Οι υπόλοιποι… απλά κοιτούν από το παράθυρο 2 φορές την μέρα για 30 λεπτά.

Την πρώτη μέρα κατάφερα στον τρίτο θηλασμό να έχω γάλα—βοήθησε πολύ το ότι από την πρώτη στιγμή πήγαινα και την έβαζα να θηλάσει και ας μην ήξερα αν βγαίνει κάτι μόνο και μόνο να το προσπαθήσω

Έτρωγα και πολλά υγρά φαγητά, όπως την σούπα από φύκια (miyeokguk) που τρώγαμε συνέχεια στο νοσοκομείο για ανάρρωση.

Έμεινα στο νοσοκομείο τρεις μέρες και την τρίτη μέρα μπορούσα ήδη να περπατήσω καλύτερα. Η συνολική εμπειρία ήταν αρκετά οικονομική (κάτι που με εξέπληξε) αλλά επίσης συνειδητοποίησα κάτι ενδιαφέρον: σχεδόν όλα τα άλλα μωρά είχαν γεννηθεί με καισαρική! Στην Κορέα (όπως και στην Ελλάδα), η καισαρική είναι πολύ συνηθισμένη επιλογή.

Προσωπικά δεν ήθελα καισαρική γιατί είναι χειρουργείο κι εγώ δεν έχω κάνει ποτέ χειρουργείο στη ζωή μου—μου φαινόταν πιο τρομακτικό από τον φυσιολογικό τοκετό (αν και θα ήθελα λίγο περισσότερη βοήθεια με παυσίπονα!).

Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία της γέννας μου! Η μπέμπα γεννήθηκε 28 Δεκεμβρίου το πρωί και η όλη διαδικασία απο την στιγμή που έφτασα στο νοσοκομείο μέχρι και που τελείωσα με τα ράμματα πήρε 4 ώρες.

Τώρα ξεκινάμε την επόμενη φάση στο postpartum care clinic όπου μαίες θα μας βοηθήσουν με τη φροντίδα του μωρού αλλά και εμένα προσωπικά στην ανάρρωση. Θα σας ενημερώσω σύντομα για την εμπειρία αυτή! ✨️